Crack cocaïne en videopoker

videopokergames

Chicago is een belangrijk centrum voor toerisme, congressen en voor mensen die zich helemaal willen volstoppen met deep dish pizza. Het is echt een internationale stad. Waar anders op deze planeet kan een Russische zakenman worden beroofd door een lid van de Latin Kings, die daarna wordt 'gepakt' door iemand die de Mongols Motorcycle-club vertegenwoordigt, die vervolgens weer wordt gearresteerd door een politieagent van Ierse afkomst, die onder de plak zit van zijn vrouw uit Kalamazoo, Michigan. Naast de ‘International House of Pancakes’ criminele voedselketen heeft Chicago nog een ding gemeen met andere steden van wereldformaat; de bezoekers houden van gokken. Dat is een realiteit die de mensen die de baas zijn in deze stad niet graag erkennen.
Telkens als de heren op het pluche het gedrag van hun kiezers willen controleren, beweren ze altijd dat het voor hun eigen bestwil is. In het geval van de poging om videopokergames in de stad Chicago in de ban te doen, zei de woordvoerder van de Crime Commission (Misdaadcommissie) John Pastuovic dat videogokken ook wel ‘de crack cocaïne van het gokken’ wordt genoemd vanwege de negatieve invloed op de gemeenschap. Hij en andere leiders van de gemeenschap beweerden dat het plaatsen van 45.000 videopoker- en fruitmachines in Illinois voor hogere misdaadcijfers en meer schulden zal zorgen.
Dat kunnen ze toch niet menen. Allereerst, als ze iets met crack cocaïne willen vergelijken, moeten ze daadwerkelijk iets doen aan het crack cocaïneprobleem in Chicago en in heel Illinois. De meeste mensen kunnen al high worden van andermans joints door gewoon over Michigan Avenue te lopen. Ten tweede, als autodiefstal en schietpartijen vanuit de auto de officiële sport van de stad Chicago zijn, moet videopoker misschien als wat verder naar beneden op de ladder van onacceptabel gedrag beschouwd worden. En verder, als ze er echt werk van wilden maken om te voorkomen dat mensen zich diep in de schulden steken, hadden ze het 'Cash for Clunkers'-programma (sloopregeling voor oude auto's) verboden in de staat Illinois. Dit programma zorgde ervoor dat mensen hun gebruikte, afbetaalde auto’s inruilden (waarvan de meeste het nog steeds prima deden) in ruil voor $4500 korting op een nieuwe, zuinige auto. Niet alleen bleken mensen belasting te moeten betalen over die $4500 'korting', maar de nieuwe auto's kosten tussen de $17.000 en $40.000. Dat was niet echt een verstandige belastingmaatregel, maar niemand riep dat voorkomen moest worden dat mensen een slechte financiële beslissing namen.
Uiteindelijk heeft het niets van doen met misdaadcijfers of mensen tegen schulden beschermen. Dit is willekeurig moraalridderschap en mensen proberen te vertellen wat ze wel of niet met hun eigen geld kunnen doen. Helaas gebeuren deze dingen in steden over de hele wereld.